Konstancja zniknęła.
Są skrzyżowania.
- To może być któreś z nich. - Zaczynamy.
Szeptacz. Ktoś go odbudowuje.
Dobrze mieć cię z powrotem.
Tak wyobrażasz sobie siebie w przyszłości?
- Życie może być lepsze. - Przestań!
- Ślady opon. - Inne opony?
- To musi być ten wóz. - Patrzcie.
Wygląda na piwnicę.
Szary Kurtyny
- Bez litości. - Tak jest.
To ja wymyśliłam tę jego technikę szczęścia.
A kiedy odmówiłam użycia jej,
bo skutki mogą być niebezpieczne, zwolnił mnie.
Mam plan ucieczki.
On na pewno zostanie.
Widziałaś go tam?
W końcu mi zaufał. Słucha mnie.
Nie musisz zostawiać brata. Porwiemy go.
Konstancjo!
- Uwolnimy cię. - Brać ich.
Czas odpalić Czyściciela Umysłów.
Może być miło.
Bardzo delikatnie założymy kajdanki.
Co to?
Rozproszyć się!
- Rhonda! - Rhonda.
Nie was się tu spodziewałam, ale niech będzie.
Rhondo, przepraszamy, że ci nie powiedzieliśmy.
Skup się na tu i teraz, Reynie.
Jesteśmy bezpieczni i razem.
- Ten węzeł to wyblinka? - Zmodyfikowany dusiciel.
Klasyka.
Jesteś z siebie dumna?
Trudne pytanie.
- Problemy z samooceną. - W idealnym świecie
poprosiłabym Konstancję o pomoc dla dobra nauki.
Gdzie jest doktor Kurtyna?
Ty i ja mamy te same cele.
- Eksperymenty na mózgu? - Zniszczenie Kurtyny.
Przez niego tak żyję. Jako mieszkanka piwnicy, troglodytka.
Puść mnie, a powiem ci, gdzie jest.
Powiem ci wszystko, co wiem.
- Zgadzasz się, Konstancjo? - W porządku.
Nikt nie może ukarać jej bardziej, niż ona sama.
- To prawda. - Dobra.
Umowa stoi.
Gdzie Kurtyna?
Północne Włochy.
Mała wioska na północ od Vernazzy.
Jego posiadłość jest ukryta w sadach cytrynowych.
Dzięki, pani doktor.
Jesteśmy niezależnymi wykonawcami. Nie bierzemy w tym udziału.
- Wcale. - Można nas wykupić.
Co to było?
Tędy.
To Szarzy!
- Cofnąć się. - O nie.
Cześć.
Pod koniec musiałem się uwijać.
- Nic ci nie jest? - Nie.
Jak nas znaleźliście?
Pobiliśmy Szarych w Niemczech
i dowiedzieliśmy się, że ruszyli za wami.
W odszyfrowanych wiadomościach
był ten adres.
Śledzili nas.
Tędy. Jeśli się rozdzielimy, nie zwalniać.
Wezmę motor, wy do furgonetki.
- Tak? - Biegiem!
- Stać! - Zatrzymać się!
Dalej, jazda!
Brać ich!
- Gąbek! Konstancja! - Panno Perumal?
Reynie, zostań z Rhondą.
Zatrzymaj ją!
Weźcie mnie.
Tato!
- Zaczekaj na resztę. - Gdzie oni są?
Perumal z Gąbkiem i Konstancją. Rhonda z Reyniem.
- Po prostu jedź. - Więc jedziemy.
- Gąbek i Konstancja? - Z panną Perumal.
- Dotarli do furgonetki? - Nie wiem.
TAJNE STOWARZYSZENIE NICHOLASA BENEDICTA
NA PODSTAWIE POWIEŚCI TAJNE STOWARZYSZENIE NICHOLASA BENEDICTA
TRENTONA LEE STEWARTA
Utrzymuj kontakt wzrokowy.
Dobrze.
Jeszcze raz.
Bez pośpiechu.
Czas należy do ciebie. Wdech.
I wydech.
Wdech. Wydech.
Dobrze.
Nicholas.
- Co za niespodzianka. - Tak.
Wybrałem się na nocny spacer.
- Dobranoc. - Wiesz, już zmierzcha.
- Mówią, że to godzina sowy. - Kto tak mówi?
No wiesz. Jeden mistrz słowa lub inny.
Dziękuję, Lailo.
Mogę w czymś pomóc?
Nie. Jesteśmy blisko siebie.
Nie mogłem się doczekać, aż powiesz coś więcej.
Dopiero zaczynam poznawać twoje dzieło.
Jak Numer Dwa?
Ona nie rozumie tego, co tu robisz.
Zgadzam się, ale...
Nicholasie.
Są na tym świecie ludzie, którzy nie chcą być szczęśliwi.
Proszę, uważaj na nich. Mogą cię dołować.
Dwójka mnie nie dołuje. Nie, ona...
Podnosi cię na duchu?
Ona mnie nie dołuje.
Ty tak uważasz. Nie ja.
Nie chcę już być ciężarem.
Wracaj do swojej ważnej pracy.
Dobranoc.
- Dobranoc. - Tak.
Tak.
Auguste, mam dla ciebie zadanie.
Znalazłeś coś w gabinecie Kurtyny?
Plany, schematy? Dowody, które mogą go zdemaskować?
Nie sądzę, żeby to było coś tak technicznego lub wykrywalnego.
Wiesz, to bardziej niematerialne i osobiste.
Wydajesz się uradowany.
Nieważne. Kontynuujemy porwanie zgodnie z planem.
Zaczniemy od ciebie.
- Spójrz na to. - Nie dotykaj.
- W skali. - Tak.
Odciągniesz Kurtynę od jego morza wyznawców
i wrócisz do bungalowu.
Przyjdzie tu i znajdzie herbatę dla dwojga.
- Cudownie. - Nie pij herbaty.
Jest w niej śladowa ilość tego.
Translucidus sominferum.
Lub, jak mówi skandynawski folklor, „zmierzch”.
Rzadki, ale silny środek usypiający. Powali słonia.
Kiedy zaśnie, założysz jego ubrania.
Będą ciasne.
Aż tak się od siebie nie różnimy.
- Ćwicz ostry, płytki oddech. - Jak?
Potem obetniemy ci włosy. Ciach.
Zostaw komentarze na koniec.
Będziecie wyglądać irytująco podobnie.
Posadzimy twojego nieprzytomnego brata na wozie,
uciekniemy tym wejściem i udamy się do kryjówki.
Mam nadzieję.
Teraz pora na uwagi.
Tak. Jest dokładny.
- Ale obcięcie włosów. - Jest konieczne.
Dobra.
Wiem, że tak trzeba.
Dobrze. Jesteś na to gotowy?
Nie powinniśmy się rozdzielać.
Szarzy nie przestaną nas szukać.
To było jedyne wyjście.
Nawet jeśli nas złapią, to będziemy razem.
I nikt nas nie uratuje. Jedziemy w to samo miejsce.
Spotkamy się tam.
- Nigdy nie rozdzielaj drużyny. - Ciekawe.
- I kto to mówi? - Co?
Kiedyś czułaś, że drużyna cię ogranicza.
Nazwałbym to rozwojem.
- Wielkim rozwojem. - Irytujesz mnie.
- Ha! - Dobra!
Nie mogę się skupić przez te dramaty.
Obmyślam plan.
To świeca zapłonowa.
Wyzwanie, ale damy sobie radę.
Na pewno?
Czuję, że to już koniec.
Przykro mi. Nie pomagam.
Nie przepraszaj.
Jeśli coś czujesz, to powiedz.
Dobrze.
Chyba czuję...
strach.
To zrozumiałe.
I zmęczenie.
To męczące.
I gorąc.
- Co jeszcze? - I...
złość.
- Na co? - Na siebie.
Wszystko zepsułem.
Powinienem słuchać Kate i Gąbka.
Nawet Konstancja wiedziała, że zostaniemy wykorzystani, oszukani, porwani,
- ale nie słuchałem. - Jeszcze. Głośniej!
- Wszystko jest nie tak! - Wszystko? Konkretnie.
Nic nie jest fair!
Kurtyna został bohaterem,
a pan Benedict i Numer Dwa zniknęli!
Jestem zdezorientowany, bo nie wiem, co robię!
Jakie to uczucie?
Dobre.
Dziwne. Ale dobre.
KURCZAKI DELUCCIEGO
To już koniec drogi.
To porzucenie dzieci. Zapłacisz karę.
- To przygnębiające. - Mogło być gorzej.
- Jak? - Szarzy mogą nas dogonić.
Poszukajmy miasta.
Przepraszam pana.
Szczęśliwych Żniw. Miasto jest niedaleko?
Pański kapelusz.
Dziwne.
Dobra. Wystarczy.
Tam.
ZAJAZD MAŁA KOPENHAGA
- Witam. - Goście.
- Co za radość. - Tak, proszę wejść.
Biedactwa. Pewnie wam zimno.
Jestem Yanis, a to Sofia. Witamy w Domu Hygge.
- „Hygge”? - Tak, to taki duński sposób na życie.
- Składamy hołd wszystkiemu, co przytulne. - Gościnność to nasze życie.
Brzmicie jak Duńczycy.
Nasza pierwotna lokalizacja w Kopenhadze
spłonęła w pożarze.
Została pochłonięta.
Może wzbiliśmy się za wysoko i konkurencja to zauważyła.
„Nierozstrzygnięte”, mówili.
Tak czy inaczej, przenieśliśmy się do wioski Sofii
i kontynuujemy podróż komfortu.
Podobają wam się szale? Yanis sam je zrobił.
Z włóczki swojej prababci.
Ile chcecie prawdy?
Co was sprowadza do naszego zajazdu?
Tak. Wasi rodzice też przyjdą?
Jesteśmy uczniami z wymiany.
Dostaliśmy grant na badania z Akademii Boatwright.
Opowiecie nam o rzeczach związanych z łodzią.
Ale teraz kuchnia, bo jak zapewne czujecie,
mamy coś ekscytującego na horyzoncie.
Na razie odpocznijcie.
Rozgośćcie się w swoim tempie. Jak mówimy: „Kan du hygge kop”.
Baw się, rozsiądź się.
Zostawiamy was. Chodź.
Musimy stąd uciekać.
INDIE
Tak.
- Kurtyna. - Udało się. Mamy ją.
- Kogo? - Jedną z najlepszych attache brata.
Nieuchwytna kobieta o pseudonimie Perumal.
Twierdzi, że jest nauczycielką.
Absurdalna przykrywka.
Nie podniecaj się tak.
Brzmi jak agentka średniego szczebla.
Co z dziećmi?
- Nie znaleźliśmy ich. - My?
- Ja ich nie znalazłem. - Więc zrób to.
Tak jest. Na pewno to zrobię.
Ale nie zapominajmy o kluczowym elemencie,
który reprezentuje ta Perumal. Ona...
Popraw się.
- Przeszkadzamy. - Żałujemy.
- Bardzo. - Dobre wieści, które nie mogą czekać?
Jak długo to już trwa?
- U niektórych tylko kilka godzin. - U innych dni.
Przejęliśmy obowiązki Marlona.
- Oczywiście z radością. - Idealne przejście.
Mamy do tego smykałkę.
Osobna rozmowa.
Nie ruszają się.
Istnieje szansa, że to skutek programu.
Metodologia. Efekt uboczny.
To niemożliwe.
Tak mówiliśmy.
To zupełnie bezpodstawne.
Jeśli już, to anomalia.
Przejaw kilku lojalnych, ale nieprzygotowanych jednostek.
Z punktu widzenia etyki, inni nie mogą poznać ich stanu zdrowia.
Tak? Więc cicho sza.
Dla ich prywatności.
- Zgadzamy się. - Tylko...
- Cóż. - Mów śmiało.
Mają zaburzoną chemię mózgów.
Dr Vanderburg sugeruje, że to może być nieodwracalne.
Nie ufam temu lekarzowi.
Znajdźcie innego.
- Ale to chyba zadziała. - Nie.
Absolutnie nie.
Świetny plan.
Albo wejdę tam sam w przebraniu.
A ty z Martiną zaczekacie gdzieś na resztę.
To jest cicha zgoda?
Nie potrzebuję ochrony.
Kate, jesteś mądra.
Jesteś niewiarygodnie szybka, ale musisz być ostrożniejsza.
Jestem ostrożna!
Poniosłaś fiasko. Ostrożnie?
Panowałam nad sytuacją.
Nie zawsze będę mógł cię uratować.
Nikt cię o to nie prosi!
Bardzo długo byłam sama.
Musiałam nauczyć się o siebie dbać.
I wtedy pojawiłeś się ty!
Paliwo dla ciała.
Od teraz to nieustające szaleństwo.
Wszystko gra?
Musicie być sprawni psychicznie i fizycznie.
Tak.
Przyszykowaliście się na wygraną?
- Tak. - Jesteśmy gotowi?
Tak!
Gdy przestanie padać,
poproszę Yanisa i Sofię, żeby nas podwieźli.
Moje słynne bułeczki z borówkami.
Prosto z piekarnika.
Kruszonka jest niedobra.
Ciasto było za wilgotne.
Przygotuję coś bardziej odpowiedniego.
Lepsze będzie coś gotowego.
Mogę was przeprosić na chwilę?
Tylko przez chwilę.
Wyglądał, jakby miał się rozpłakać.
Jego łzy to droga do rozwoju.
- Konstancjo. - Co?
Porzucimy standardy, by ratować jego psychikę?
Tak. A jeśli oni mogliby nam pomóc? Podwieźć nas?
Zepsułaś to, bo nie smakowała ci jego bułeczka?
Nie była dobra.
Nie musisz mówić, co myślisz.
Jesteś egoistką!
Teraz w diecie!
Witaj ponownie. Cieszę się, że cię widzę.
Czyż to nie miłe uczucie?
Wznówmy tę podróż razem.
Negatywne myśli przysłaniają umysł,
nie pozwalają doświadczyć tego, na co w pełni zasługujesz.
Prawdziwego szczęścia.
Kiedy już uwolnisz się od zmartwień,
wątpienia w siebie, smutku i rozczarowania,
twoje życie osiągnie pełnię swoich możliwości,
wypełni się nieposkromioną radością.
Tam. Brama główna. To jest cel.
Na pewno chcesz to zrobić?
- Jeśli coś pójdzie nie tak? - Nie zaplanujesz wszystkiego.
Mogłam przewidzieć, że zagra Elena, nie ja?
Nikt nie mógł. Bo to nie ma sensu.
Rozumiem politykę, jest ofiarą losu,
ale nie ma backhandu.
To może się źle skończyć na osiem sposobów.
Ale co by się nie działo, cieszę się, że się spotkałyśmy.
Ja też.
Honor Madge. To Upadła Kometa.
Dotarłem na miejsce spotkania.
- Przyjęłam. Jak to wygląda? - Ochrona jest słaba.
Istnieje mała szansa.
- Gdybym wszedł tam sam... - Nie.
Lepszy plan wymaga naszej trójki. Zgodziłeś się.
Tak. Przepraszam. Trzymamy się planu.
Odbiór.
Czekam, gdybyś mnie potrzebowała, ale daję ci trochę przestrzeni.
- Po prostu się martwi. - Trzymasz jego stronę?
Moi rodzice to mili ludzie.
Nie rozumieją tej gry, ale są mili.
Interesują się moim życiem? Czasem nie wiem.
Nie pytają o rzeczy. Nie próbują.
Twój tata się stara.
Jest zainteresowany.
Patrz. Nadjeżdża ciężarówka.
Zaczynamy.
Widzimy się tam.
Dostaniecie 40 procent zniżki na wyprzedaży u Edmunda.
Dużo zaoszczędzicie
na najpopularniejszych produktach sezonu.
Przepraszam, że mnie poniosło.
Rozumiem.
Tak?
Oczywiście.
- Możesz. - Nie mogę.
Nie mogę. Załamuje mnie, Sofio.
Oddychaj głęboko. Musimy spróbować.
Zadzwoniłam do kuzynki,
podrzuci was do celu.
To cudownie. Dziękuję.
Na podróż. Rugbrod?
To wielki sukces.
Ciepło mi się robi na duszy. Dziękuję.
Coś jeszcze?
Dość już zrobiłeś. Anioł zesłał cię z nieba.
- Tak. - Tak.
- Cóż. - Dzięki.
Konstancjo, nic ci nie jest?
Jedno mnie zastanawia.
Za mało wiem o Boatwright.
Opowiesz mi wszystko, czekając na transport?
Od czego zacząć?
Weszła.
Jest bardzo odważna.
To dobra przyjaciółka.
- Posłuchaj, to, co mówiłam wcześniej… - W porządku.
Chciałam tylko, żebyś wrócił.
A teraz to się stało.
Przyzwyczaiłam się do radzenia sobie samej.
Nie wiem. To takie pogmatwane.
Też się pogubiłem.
Kocham cię taką, jaka jesteś.
Wymyślimy coś. Tym się zajmujemy.
Naprawiamy rzeczy.
Rhonda.
- Reynie. - Milligan.
- Gdzie są wszyscy? - Martina jest w środku.
Myśleliśmy, że reszta jest z tobą.
Bez obaw, panna Perumal jest nieustraszona. I gotowa na wszystko.
Wszyscy wiedzieli, co robić. Wkrótce ich zobaczymy.
Nasyciliśmy roztwór, dodaliśmy do chłodziwa suchego lodu
i na nowo określiliśmy ekstrakcję termiczną.
Boatwright brzmi świetnie.
Wiem, prawda?
Dzięki, że powiedziałeś, Gąbek.
Chwila. Nazwałaś mnie „Gąbek”?
Oczywiście. Bo to twoje imię, głuptasie.
Dobra. Coś jest nie tak.
Twoje życie osiągnie pełen potencjał,
- wypełni się weselną radością. - Kurtyna.
Znalazłem was.
Nie. Dom jest otoczony. Wasi gospodarze zostali zatrzymani.
Moja porażka w Instytucie załamała mnie jako mężczyznę.
Długo zajęło mi odbudowanie poczucia własnej wartości.
Głęboko w sercu wiedziałem, że mogę zabezpieczyć teren,
tak jak dzisiaj.
Jaka piękna ilość szczegółów.
Dziękuję.
Dobrze. Czas na nas.
Podobno pilnie mnie potrzebujesz.
Tak. Mam ważne pytanie.
Co powiedział lew, gdy zobaczył słonie
biegnące przez wzgórze?
„Idą słonie zza wzgórza”.
Tak!
Pamiętasz.
Dyrektorka Chiu uwielbiała swoje dowcipy o słoniach.
To prawda. Uwielbiała.
To wszystko?
Nie, to nie wszystko.
To wszystko.
Wiem, że zajęło mi to chwilę,
ale, to, co nam dałeś, jest bezcenne.
Coś, czego nie mieliśmy od dekad.
Czas. Czas razem.
Więc dziękuję. Dziękuję.
Nie ma za co, Nicholas.
Nie marnujmy tego daru. Napijmy się herbaty.
Ten oolong feniks odmieni twoje życie.
Przyjmuję zaproszenie.
Usiądź, proszę.
Mam jeszcze jedno pytanie.
Co powiedział lew, gdy zobaczył słonie
w okularach przeciwsłonecznych?
Nie wiem.
Nic. Nie rozpoznał ich.
To dobre.
Dotarła do bramy. Chce was widzieć.
Witaj, Crowe. Gratulacje.
Dołączyłaś do ekskluzywnej listy zdrajców.
- Kiedy nas zdradziłaś. - Dlatego tu jestem.
- Żeby przeprosić. - Doktora Kurtynę?
Nie przyjmie cię. Jestem zajęty.
Nie. Was.
Polecając mnie do Instytutu, naraziliście swoją reputację.
A ja to zaprzepaściłam. W imię czego?
Dręczyło mnie poczucie winy.
Chcę zasłużyć na wasze przebaczenie.
Przyszłaś tu, by odkupić winy?
Czy szukasz kryjówki?
ZAWODNICZKA KRADNIE WÓZ
Nie boję się odsiadki.
Obawiam się o swoją duszę.
Wyglądasz na nieszczęśliwą.
- Nikt nie musi taki być. - Jest tyle szczęścia.
- Wybaczamy ci. - Wybaczamy ci.
Proszę.
Zaczekaj tu. Jest mnóstwo nowych dokumentów.
Pan Benedict, Numer Dwa i panna Perumal są tutaj.
Słyszałam, że inni też są zatrzymani.
Dwójka dzieci. Opisy pasują do naszej ekipy.
- To wszystko. - Brawo, Martina.
- Idziemy. - Tu się z wami pożegnam.
Okazuje się, że kradzież vana to przestępstwo.
Odzyskam go, zanim sytuacja się zaogni.
Imponująca robota. Gdybyś szukała pracy…
Dasz radę.
Zobaczymy się na końcu drogi.
Chodźmy.
Jesteś zbyt łatwy, Nicholasie.
Mogę tak żartować cały dzień.
No dobrze.
To niedoceniany talent. Konstrukcja żartów.
Skomplikowana sprawa.
Zrobię świeżą herbatę.
Dziękuję.
Kolejny z twoich traktatów.
Raczej teoria.
To tylko 1500 słów.
Dobrze cię tu mieć.
Tak.
Dziękuję.
A teraz.
Straciliśmy tyle czasu.
- Za nowe wspomnienia. - Za nowe wspomnienia.
Czekaj.
Szczypta cukru zrobi z tego idealny łyk.
Co znowu?
- Tak? - Witam, pani Dwa.
Numer Dwa. Czego chcesz?
Muszę z kimś porozmawiać.
Jestem pewna, że wszystko dobrze się skończy.
Masz rację.
Wszystko będzie dobrze.
Napisy: Anna Jasiewicz